luchtballon

Een zeer verrijkende redevoering inzake wetenschappelijke versus humaan filosofische benaderingen, bleek een helende eyecatcher te zijn.

Het kwam erop neer dat de wetenschapper zich focust op een bepaalde denkwijze en deze probeert te bewijzen middels aantoonbare feiten, maar gelijk sluit hij deuren naar andere mogelijkheden.
Meer zelfs dergelijke visie heeft de neiging om anderen mee te sleuren in een stroom van verbeelde waarheid.
Hoe lang heeft het geocentrisme hierdoor een bestaanszekerheid gekend? En hoever ging men om andersdenkenden uit te stromen?

Het lijkt een beetje de oerzonde van het mens-zijn.
Plato wist het al, en nam ons mee naar zijn grot.

Je herkent het zeker, in de kleinmenselijke dingen.  Telkens men zich niet begrepen voelt, stuit men op hetzelfde fenomeen.
Maar het is ook de basis van soms foute diagnoses, of verslagen die mensen op een verkeerd been zetten.

Hoeveel ruzies drinken aan die bron?
"jij vuile egoïst, je bent nooit tevreden" ... tot de ander er vagelijk in slaagt om ook eens over de muur te kijken naar de mogelijkheden van ... oeps....

Vaak is het kwaad al geschied.
En het herhaalt zich telkens opnieuw. Het leven in een luchtballon... het vertrekken vanuit een denkpatroon, dat menen te herkennen en hierop bewijslast verzamelen.
Tja, zo brengen ooievaars kinderen aan..... toch zeker als de geboortepopulatie van een dorp recht evenredig stijgt met de groei van het aantal ooievaars....


Durven we onvoorwaardelijk kijken en luisteren, en daarop verder bouwen?
Zijn we bereid deuren open te laten?

Bang voor de brievenbus

Soms lijkt het alsof je alles twee keer moet meemaken in je leven.
Misschien omwille van een kans op heling, hoop ik stiekem.
Ik had het al eens, juist nadat we gebouwd hadden, en het onverwachte ontslag. De brievenbus is als een groot veelogig monster, dat slechte tijdingen brengt. Ze heeft er een handje van weg om geluk op te vreten, en om je terug te werpen op overlevingsfase.

En het is weer van dat, alleen een beetje erger, omdat het trauma van toen nog niet verwerkt is, het is als een oude wond die openscheurt. We wonen inmiddels in een totaal andere hoek van het land, maar het monster is meeverhuisd. Het laat een grauwe, stinkende, walm na.
Het heeft ook een beetje weg van een spiegelpaleis. En reflecteert in een oneindige beweging, het niet kunnen, het afscheid nemen, het niet meer mee mogen doen, de versnipperde dromen, en gebarsten ballonnen, de rozijnenachtige staat van het vriendengebeuren. Het gaat op de loop met de geuren en kleuren, en versmacht het wensenlandschap.
Leegte en dorheid druipt uit zijn gapende muil.En als de bel gaat, ... dan is het zeker een bompakketje.

Ooit was ik een goede drakentemmer, maar nu, rest stilte, en leegte, ....
Het verstikkend gevoel van as.