Een zeer verrijkende redevoering inzake wetenschappelijke versus humaan filosofische benaderingen, bleek een helende eyecatcher te zijn.
Het kwam erop neer dat de wetenschapper zich focust op een bepaalde denkwijze en deze probeert te bewijzen middels aantoonbare feiten, maar gelijk sluit hij deuren naar andere mogelijkheden.
Meer zelfs dergelijke visie heeft de neiging om anderen mee te sleuren in een stroom van verbeelde waarheid.
Hoe lang heeft het geocentrisme hierdoor een bestaanszekerheid gekend? En hoever ging men om andersdenkenden uit te stromen?
Het lijkt een beetje de oerzonde van het mens-zijn.
Plato wist het al, en nam ons mee naar zijn grot.
Je herkent het zeker, in de kleinmenselijke dingen. Telkens men zich niet begrepen voelt, stuit men op hetzelfde fenomeen.
Maar het is ook de basis van soms foute diagnoses, of verslagen die mensen op een verkeerd been zetten.
Hoeveel ruzies drinken aan die bron?
"jij vuile egoïst, je bent nooit tevreden" ... tot de ander er vagelijk in slaagt om ook eens over de muur te kijken naar de mogelijkheden van ... oeps....
Vaak is het kwaad al geschied.
En het herhaalt zich telkens opnieuw. Het leven in een luchtballon... het vertrekken vanuit een denkpatroon, dat menen te herkennen en hierop bewijslast verzamelen.
Tja, zo brengen ooievaars kinderen aan..... toch zeker als de geboortepopulatie van een dorp recht evenredig stijgt met de groei van het aantal ooievaars....
Durven we onvoorwaardelijk kijken en luisteren, en daarop verder bouwen?
Zijn we bereid deuren open te laten?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten