leerpad

Het ene pad is toch beter geplaveid dan het andere. Als er een hemel en een hel bestaat dan lijkt het er soms op dat de hel = het aardse leven. Of misschien zijn het gewoon kansen. Misschien is het zoals in een game, dat je telkens meer moeilijkheden moet overwinnen om een hoger level te halen. In elk geval relativeert het leven je bestaan, en biedt voeding in overvloed om je creativiteit te verzadigen...

Als ik terugblik, dan is er vooral een leven in gipsen. Een kamp, een activiteit bij de scouts, een sportgebeuren... ik had altijd prijs. Zelfs in de meest absurde situaties, zoals daar waar men beveiligd is in een rotsklimpartij, slaag ik er in, uit de beveiliging te vallen.

Hoewel het volle crisisperiode was, slaagde ik er vrij snel in een job te vinden. Eerst eentje van bepaalde duur, en vervolgens een ander van onbepaalde duur. Ondertussen was ik zwanger en bevallen van het kind dat mij moeder maakte. Heerlijk was het te ervaren hoeveel liefde daar bij komt kijken. Hoe bijzonder is het om de wereld te herbeleven vanuit kinderogen. Het was een huilbaby, ze braakte explosief, maar we werden niet geloofd. Pas toen ze twee en half was en maagbloedingen kreeg, is men haar gaan onderzoeken. Ondertussen waren ook haar longetjes aangetast, en kreeg ze niet allergische astma. Toen we aangaven dat haar puffers reacties uitlokten werden ook weer niet geloofd.... het is een beetje de rode draad hoor; toen mijn tweede geboren was,  lag haar beentje in een heel vreemde hoek. We hebben bijna drie maand moeten wachten tot er ingegrepen werd, veel te laat. Zo ook met haar geboorte, oeps... vergeten in de zuurstoftent te leggen. Na een week was ze nog altijd blauw. Of die keer toen ze haar gips moesten vervangen, en vergaten dat het gewicht inclusief gips was, ... sorry mevrouw we hebben haar even moeten reanimeren. Het is maar een greep hoor. Het heeft nooit gestopt, niet toen ik door mijn rug ging en de foto's verloren waren. Niet toen men veel te lang gewacht heeft om iets te doen... of in de ziekenhuizen, waar men foute diagnosen stelt, verkeerde medicatie geeft, ... mijn vertrouwen was al lang weg,... alleen op de wereld, alles moeten dragen.
Men had bijna een hartoperatie gedaan bij mijn partner terwijl die gelijktijdig een gesprongen apendix had. Zijn buikpijn was van de stress... Wat een scene heb ik daar moeten schoppen voor dat men foto's wou laten nemen...
Het  noodzakelijk transfer naar een andere afdeling binnen hetzelfde ziekenhuis die maar bleef duren, omdat de eerste arts eerst toestemming moest geven voor overdracht... een administratieve-sta-in-de-weg. En de medicatie die hij meekreeg vanuit het ziekenhuis mocht hij niet nemen op die andere afdeling omdat ze die zelf moesten bestellen... bij dezelfde ziekenhuisapotheek. Hij verdronk door gebrek aan waterafdrijvers. En iedereen maar zeggen dat ze het weten, maar het protocl, daar konden ze niet langs. En.....

En toen, na al die jaren, herstelde ik niet meer. Moe, door mijn benen zakken, mijn armen die te zwaar zijn. Na een eindeloze tocht van ongelovige dokters... kreeg ik dan toch een diagnose. E.D.S. en gul en liefdevol als  ik ben heb ik het doorgegeven aan mijn kinderen. No cure wel pijn.

Juist na de bevalling van mijn oudste dochter,  vroeg mijn toenmalige werkgever mij om 24 uur bereikbaar te zijn. Toen was er nog geen gsm, en de toenmalige eigenaar wou geen toelating geven om een telefoonlijn te trekken. Dus verhuizen.....
We besloten te bouwen.

Mijn eerste contact met de postbode was een aangetekende zending. We waren juist verhuisd.... Ik was mijn job kwijt. Volgens hen was mijn taak een provinciale dienst op te richten. Die functioneerde zo goed, dat ze definitief uit de startblokken was. Dus vonden ze dat de oprichting geslaagd was, en dat mijn taak teneinde was.
We hadden gebouwd, min of meer in hun opdracht, ik zat met een huilbaby, speciale medicatie, veel doktersbezoeken, een partner met barettsyndroom, en geldnood.
Het is gelukt te overleven, maar we hebben veel zwart zaad gezien.


Ik heb zo het gevoel dat ik gans mijn leven moest opboksen tegen falende geneeskunde, massa's geldzorgen, en het leven leefbaar te houden. Het is een moeizaam pad geweest, maar het is gelukt.
Er was altijd veel plezier, en dankbaarheid, ... een warm nest, daar komt het op aan.

tis maar een droom, toch?

Slapen, dat is iets waar ik heel goed in ben. Zodra mijn hoofd mijn kussen vleit word ik al meegetroond naar dromenland. Een fantastische wereld ontvouwt zich, in nooit geziene kleuren, en met een geurenpalet om u tegen te zeggen.

Ooit was het anders, dan belande ik in een droom, in een droom, in een.... zo'n eeuwigdurende nachtmerries en als ik al dacht dat ik eindelijk wakker was, dan bleek ik nog te slapen en belande in een nieuwe schrikbarende twilight zone. Ik schreeuwde me altijd suf, maar gaandeweg had ik de truck te pakken om het gevaar om te buigen naar leukere dingen. Wie weet heb ik daar mijn levensvreugde mee gered... het halfvolle glas.

En toch, in de meest zonnige zomer ooit (2015),  bevond ik mij in een bizar dromenavontuur.
In huis en tuin was het een vrolijk en gezellige boel. Vanuit de verte kwam sloom een zoemend geluid, dat langzaam aanzwol tot een oorverdovend lawaai.

Ik kijk uit het raam en zie hoe een vliegtuig zich door het dak boort. En alsof dat niet genoeg is, keert hij zich om en herhaalt zijn maneuver waardoor alles als een kaarthuisje in elkaar stort. 

Ik krabbel recht en ga op zoek naar mijn geliefde huisgenoten... slechts dood en vernieling is wat rest.

Ik ontwaak met een beklemmend gevoel. Maanden na datum duik ik nog in elkaar bij het horen van motorgeronk.... Het leek zo echt. Het lijkt een voortuur, voor de ondergraving van onze veiligheid. Het wegmaaien van de heilige huisjes.... 

leven, daar is moed voor nodig

Het ondeugende konijntje

Binnen de antroposofie circuleert er een wijsheid, die stelt dat het eerst gelezen boek, werkt als een leitmotiv in iemands leven.

Ik vermoed dat het feit dat men zich dat bepaald werk/boek herinnert,  wellicht een specifiek reden heeft.

Het boekje dat ik mij herinner als mijn eerste leesboekje, noemt 'het ondeugende konijntje'.
Het is een klein maar lijvig kunstwerk (ong. 250 blz.) dat ik van mijn geliefde bobonne gekregen had, toen ik 6 jaar was.
Ik heb er meteen in hanepoten mijn naam opgeschreven. Dit werd niet  in dank aanvaard, en dat snapte ik ook wel. Maar ik kon moeilijk uitleggen, dat het godengeschenk anders een weg zou vinden naar een pakjesgebeuren bij de jeugdbeweging of een verjaardag of zo.
Neen, ik wou het voor altijd bij me houden.

Ik heb het gelezen en herlezen en herlezen. Het draagt dan ook volop gebruikerssporen, en hier en daar wat verkreukelde indrukken, door de vochtigheid van mijn tranendal. Het raakte keer op keer.

Voor zover ik me herinner,  was het kleine konijntje, altijd op ontdekkingstocht. Het genoot van alles wat er op zijn pad kwam, en nieuwsgierig en leergierig als het was kwam het altijd terecht in een angstwekkende geïsoleerde situatie. Hij was een beetje alleen op de wereld, en werd vaak niet begrepen.

Is dat de tol die men moet betalen, als men verder gluurt dan de grenzen van zijn hol, als men wil ontdekken, en meegezogen worden in het mooie en boeiende wat er te beleven valt, als men lijkt met de ogen van de ziel, en contact zoekt vanuit het hart?

O n v o o r w a a r d e l i j k.... e e n  m e t  a l l e s

code rood

Ik merk dat ik hoe langer hoe meer teksten aanmaak in mijn hoofd, om ze vervolgens daar te laten.
Is dat een volgende fase? Leven vanuit verstilling.
Grappig hoe mijn glas altijd halfvol was. Een vrolijk overlevingsmechanisme, waarbij mijn focus immer lag op wat nog kan, wat wel mogelijk is.
Het stiekem tussendoor verwisselen naar een kleiner glas, was part of the game.
Dat de wissel gepaard gaat met veel energie, merk ik nu pas.

Er is veel over mij gediscuteerd, maar op één punt was iedereen het met elkaar eens.
"ze is veel te gevoelig"
Hoogsensitief noemen ze dat nu,  een label dat een mens optilt naar een cult-niveau.
Maar vroeger..... toen had men het over weerbaar maken. Mijn pa was trots op zijn spartaanse opvoeding, en was er van overtuigd dat ik er zeker de vruchten zou van plukken, in deze boze, zwarte wereld.

Niveaudreiging 4, code rood, schreeuwt het al een tijdje door het land. En al stuurt twitterend België letterlijk zijn kat, dan nog merk je hoe angst zich een weg baant, doorheen de van zichzelf vervreemde mens.

En toch als ik buiten kijk, naar een zich werend zonnetje, dat de vrieskou probeert wandelen te sturen, en langzaam maar zeker de aarde opwarmt, tot een verlokkelijk festijn, daalt een rust in mij.
De bonte specht heeft een nieuw vriendje gevonden, en samen smullen ze hun buikje rond, onderwijl dartel spelend. Even later troont een vinkje zijn mooie verendracht, en koestert de warmende zonnestralen.
De natuur trekt zich duidelijk nergens van aan, en gaat zijn gewone gangetje...

Ik wil zo graag leven.....

gedoopt met as

En samentrekkende bewegende spier rondom mij stuwde me omhoog.
Ingezogen in een nauwe tunnel, zoekend naar het licht...
grijpende handen, een knip, en dé schreeuw
Munch wist het wel
lekker ingeduffeld, me geborgen wetend in de armen van mijn mama lag ik klaar om de wereld te bewonderen.
Wolkjes rook, gaan hun eigen leven leiden, en spelen prikkeltje met mijn longen.
Het was de tijd, dat het bezoek nog mocht roken op de kraamafdeling.
Plots word ik begraven in as, piepfijne stofdeeltjes verstoppen mijn neus, mond, ogen, oren.
Het geschreeuw op de achtergrond, lijkt een heavy metal beat van allesoverstijgende angst.
Een plots lege asbak staat glunderend te verlokken naar vulling.
Ik stik in zwarte drap.
Langzaam vormt zich een mantra in mijn wezen. Ik wil leven, ik wil leven, ik wil leven....

Gedoopt met as, een teken aan de wand....
Ik wil leven

the day after.... vrijdag de 13de

Twijfel lijkt een bondgenoot. Start ik een blog of niet.
Welneen, raden mij een aantal van mijn innerlijke kabouters aan. Wie heeft daar nu iets aan.
Ja doen, zeggen weer anderen, het werkt helend.
Een jaar later komt er dan toch een titel, en nog weer een tijd later....
13 no-vember 15 heeft de kraan wijd open gezet.
13 is in tarot het teken van de dood, en 15 het teken van de duivel
Zijn we gedoemd?

En meteen word ik teruggecatapulteerd in de tijd.
Een vrij naïeve tiener, gelovend in de goedheid der mensen, zich onsterfelijk wanend, en het leven ... één groot avontuur.

Op een zotte avond, in een speelpleinkamp, hadden we het over dromen, wensen, muziek.
Ik deelde mee, dat ik zo graag kennis had gemaakt met de muziek van Yethro Tull. Ik had er al veel over gehoord, en wou het zelf smaken.
En op het einde van het verblijf, kwam een begeleider naar me toe, en nodigde me bij hem uit om naar die muziek te luisteren. Mijn geluk kon niet op.

Vol hoogoplopende verwachting klopte ik de afgesproken dag bij hem aan. Hij en zijn vriend waren aanwezig..... hij wees me naar de collectie Tull, en vroeg me er eentje uit te kiezen, om te beluisteren.
Ik knielde neer om de goddelijke collectie van dichtbij te beschouwen en voelde gelijk een sfeer van magie en stijgende spanning in me neer dalen. Wist ik veel, dat dit mijn intuïtie was die waarschuwde voor dreigend gevaar.
Makkelijke prooi, daar op mijn knieën.... mijn bril werd in beslag genomen terwijl men mij in een greep hield. Het ongeloof, de angst, de pijn, paralyseerden me volledig. Het verstikkend gevoel van as.
Gered, door een alarmsignaal dat de eigenaar van de flat in aantocht was, bespaarde me van een aanval van de tweede man....Alleen bleef alles wazig, en mistig in mijn hoofd.
Ik vroeg mijn bril terug, maar kreeg hem niet, en moest eerst nog mee op een uitje naar zijn lievelingscafé. Toen ik eindelijk vrij mocht, gaf hij aan dat ik hem niets kon maken, ik was immers met hem gezien op zijn café... en ik.... ik geloofde.

De periode nadien was een regelrechte ramp, gruwelijke nachtmerries, maandenlange darmbloedingen   en ... alleen op de wereld.
Het ergste was het geschokt vertrouwen, waar ben je veilig? Waar kun je naartoe en waar niet?
Die geschoktheid groef zich langzaam maar zeker een weg doorheen mijn systeem. Ze vertaalde zich in angst. ANGST in al wat er was. In de blik van de ander, in een oogopslag, in het ritselen van blaadjes. In...

Ik hulde mij in stilzwijgen. Tot op een moment er iemand was  die naast me kwam zitten, om samen te zwijgen. Geen vragen, geen voorwaarden, gewoon de stilte.
En dat heeft mij geholpen om een keuze te maken. Kies ik om dood te zijn in het leven, of kies ik om onvoorwaardelijk te leven.
Ik koos om te leven. Ik nam afscheid van angst. Wel ik ruilde angst voor het geloof in een lot. Ik omarmde mezelf, en vond troost in mij. Het maakte dat ik terug het goede kon zien in anderen, terug geloofde in iedereen, en dingen nam zoals ze waren. Door me open te stellen voor het goede, kon ik het ook ontvangen.

Dat zelfde gevoel herkende ik 'the day after 13 november 15'. Wat een gruwelijke onmenselijkheden vertoonde zich alweer aan de wereld. Maar meer nog dan de aanslagen in Parijs, waren het de reacties van de mensen die me troffen. Geparalyseerd door angst gaan ze juist haat zaaien.
Roepen ze op om de grenzen te sluiten, roepen ze op om geen hulpbehoevenden meer te helpen, roepen ze op om religies te verbannen, .....
Snappen ze niet dat ze hierdoor juist voedingsbodem zijn, die ervoor zorgen dat haat algemeen aanvaard wordt, dat discriminatie aanvaard wordt, dat afslachting mag gebeuren?
Angst is de grootste vijand die er is, het scheurt en verscheurt en maakt dat een minderheid foute mensen aangemoedigd worden in hun gedrag.

Bob Dylan blowde het reeds in de wind, evenzo Donavan die ons het tipje lichtte van de universele soldaat..... of the rede van Robert Kennedy, the mindless menace of Violence... we weten het wel, maar nu nog toepassen. Laat ons leren lief te hebben, respect te hebben, elkaar te ontmoeten en aan te vullen. Laat ons op te houden met wapens te creëren, laat ons helder en wakker blijven zodat we niet meespringen op de trein van apartheid, en vertwijfeling.
Imagine.... ja we kunnen het.