Soms lijkt het alsof je alles twee keer moet meemaken in je leven.
Misschien omwille van een kans op heling, hoop ik stiekem.
Ik had het al eens, juist nadat we gebouwd hadden, en het onverwachte ontslag. De brievenbus is als een groot veelogig monster, dat slechte tijdingen brengt. Ze heeft er een handje van weg om geluk op te vreten, en om je terug te werpen op overlevingsfase.
En het is weer van dat, alleen een beetje erger, omdat het trauma van toen nog niet verwerkt is, het is als een oude wond die openscheurt. We wonen inmiddels in een totaal andere hoek van het land, maar het monster is meeverhuisd. Het laat een grauwe, stinkende, walm na.
Het heeft ook een beetje weg van een spiegelpaleis. En reflecteert in een oneindige beweging, het niet kunnen, het afscheid nemen, het niet meer mee mogen doen, de versnipperde dromen, en gebarsten ballonnen, de rozijnenachtige staat van het vriendengebeuren. Het gaat op de loop met de geuren en kleuren, en versmacht het wensenlandschap.
Leegte en dorheid druipt uit zijn gapende muil.En als de bel gaat, ... dan is het zeker een bompakketje.
Ooit was ik een goede drakentemmer, maar nu, rest stilte, en leegte, ....
Het verstikkend gevoel van as.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten