Aardling, Theiaan of spiegel

Het is zo'n grijze dag vandaag. De hemel kotst explosief de aarde onder. Het tranendal wint, en overspoelt de sompige aarde in een een stromende eenheid. Of moeten we haar Theia noemen? 
Ik vraag me stiekem af, wie aardling is, en wie Theiaan. Maar bovenal wie heeft die wrede eigenschappen in erfoverdracht, en wie is de vreedzame, sociale, ....
Hoe zouden de wetten van de voortplanting zich manifesteren?
Zijn beiden gericht op overleven? En veel interessanter nog, is dit een omkeerbaar proces?
Deze met de killergenen zullen wellicht de race in voortplanting winnen. Welke intrensieke programmatie werkt voor hen? 4 nakomelingen opdat 1 tje overleeft? Betekent dit een al-dom voor het barre geweld op aarde, een zegevieren door het winnen van de voortplantingsrace? En toch, ... de dag dat de 'verlichte genen' of hoe je dat ras ook moge noemen, nagenoeg met uitsterven bedreigd zijn, zouden die dan een comeback kunnen maken? De dierenwereld toont ons pessimistische prognoses, ... misschien is het vredevierend mensenras een uitzondering die de regel bevestigt.
En wat mocht de schok van de aanvaring,  de verscheuring van het uiteenrijten, het gemis van de maan, een zo verregaande traumatische ervaring zijn, dat deze zich immer herhaald in de oorlogvoerende mens.
Of misschien ligt het antwoord op de maan.... de maan als ziel van de aarde, de motor die sturend werkt, die getijden regelt, en sapstromen en ... misschien de mens aanstuurt om te kijken in zijn eigen spiegel en er doorheen te gaan. Tommy toonde het ons reeds... (the) Who?

vlammende start

Letterlijk, een vlammende start aan het begin van het nieuwe jaar. Ik mocht toeschouwer zijn, op de eerste rij

het recept, heel eenvoudig...

• Je beslist om de fondueresten van de dag ervoor te consumeren
• Je geeft vuur aan de reeds gebruikte spiritusbrander
• Je vraagt je af of die nu brandt, dan wel of de alcohol vervlogen is
• Je draait de brander om, zodat je  kunt nagaan of er alcohol, dan wel vlammen uitlopen
• Je staart gefascineerd naar de vlammen tot je je handen verbrandt
• Je laat laat het uit je handen vallen op tafel, met de opening naar beneden (kwestie van een vlam-zwemparadijs te maken)
• Je neemt je jas, met neylonvoering, en gooit dat in de vlammen
• Je neemt hem terug op en zwaait ermee rond zodat de hongerige vuurtongen overal aan likken
• en dan .... eindelijk hoor je in de vage verte roepen, "gooi dat vest buiten"
• Je zorgt ook voor aanwezigheid van een helder iemand, die een handdoek onderdompelt in water en daarmee de gretige vlammen dooft....

Geluk... dat overkomt ons zomaar, het is er, voor zij die er aandacht aan besteden.
Zich beschermd weten, is daar zeker een onderdeel van.
Als die vlammen de voorspelling zijn van het komende jaar, dan beloofd het een vurig jaar te worden, waar anderen de brandjes blussen, en waar het besef van samenzijn, heelheid en geluk in de verf komt te staan.

Yes, we can

luchtballon

Een zeer verrijkende redevoering inzake wetenschappelijke versus humaan filosofische benaderingen, bleek een helende eyecatcher te zijn.

Het kwam erop neer dat de wetenschapper zich focust op een bepaalde denkwijze en deze probeert te bewijzen middels aantoonbare feiten, maar gelijk sluit hij deuren naar andere mogelijkheden.
Meer zelfs dergelijke visie heeft de neiging om anderen mee te sleuren in een stroom van verbeelde waarheid.
Hoe lang heeft het geocentrisme hierdoor een bestaanszekerheid gekend? En hoever ging men om andersdenkenden uit te stromen?

Het lijkt een beetje de oerzonde van het mens-zijn.
Plato wist het al, en nam ons mee naar zijn grot.

Je herkent het zeker, in de kleinmenselijke dingen.  Telkens men zich niet begrepen voelt, stuit men op hetzelfde fenomeen.
Maar het is ook de basis van soms foute diagnoses, of verslagen die mensen op een verkeerd been zetten.

Hoeveel ruzies drinken aan die bron?
"jij vuile egoïst, je bent nooit tevreden" ... tot de ander er vagelijk in slaagt om ook eens over de muur te kijken naar de mogelijkheden van ... oeps....

Vaak is het kwaad al geschied.
En het herhaalt zich telkens opnieuw. Het leven in een luchtballon... het vertrekken vanuit een denkpatroon, dat menen te herkennen en hierop bewijslast verzamelen.
Tja, zo brengen ooievaars kinderen aan..... toch zeker als de geboortepopulatie van een dorp recht evenredig stijgt met de groei van het aantal ooievaars....


Durven we onvoorwaardelijk kijken en luisteren, en daarop verder bouwen?
Zijn we bereid deuren open te laten?

Bang voor de brievenbus

Soms lijkt het alsof je alles twee keer moet meemaken in je leven.
Misschien omwille van een kans op heling, hoop ik stiekem.
Ik had het al eens, juist nadat we gebouwd hadden, en het onverwachte ontslag. De brievenbus is als een groot veelogig monster, dat slechte tijdingen brengt. Ze heeft er een handje van weg om geluk op te vreten, en om je terug te werpen op overlevingsfase.

En het is weer van dat, alleen een beetje erger, omdat het trauma van toen nog niet verwerkt is, het is als een oude wond die openscheurt. We wonen inmiddels in een totaal andere hoek van het land, maar het monster is meeverhuisd. Het laat een grauwe, stinkende, walm na.
Het heeft ook een beetje weg van een spiegelpaleis. En reflecteert in een oneindige beweging, het niet kunnen, het afscheid nemen, het niet meer mee mogen doen, de versnipperde dromen, en gebarsten ballonnen, de rozijnenachtige staat van het vriendengebeuren. Het gaat op de loop met de geuren en kleuren, en versmacht het wensenlandschap.
Leegte en dorheid druipt uit zijn gapende muil.En als de bel gaat, ... dan is het zeker een bompakketje.

Ooit was ik een goede drakentemmer, maar nu, rest stilte, en leegte, ....
Het verstikkend gevoel van as.

leerpad

Het ene pad is toch beter geplaveid dan het andere. Als er een hemel en een hel bestaat dan lijkt het er soms op dat de hel = het aardse leven. Of misschien zijn het gewoon kansen. Misschien is het zoals in een game, dat je telkens meer moeilijkheden moet overwinnen om een hoger level te halen. In elk geval relativeert het leven je bestaan, en biedt voeding in overvloed om je creativiteit te verzadigen...

Als ik terugblik, dan is er vooral een leven in gipsen. Een kamp, een activiteit bij de scouts, een sportgebeuren... ik had altijd prijs. Zelfs in de meest absurde situaties, zoals daar waar men beveiligd is in een rotsklimpartij, slaag ik er in, uit de beveiliging te vallen.

Hoewel het volle crisisperiode was, slaagde ik er vrij snel in een job te vinden. Eerst eentje van bepaalde duur, en vervolgens een ander van onbepaalde duur. Ondertussen was ik zwanger en bevallen van het kind dat mij moeder maakte. Heerlijk was het te ervaren hoeveel liefde daar bij komt kijken. Hoe bijzonder is het om de wereld te herbeleven vanuit kinderogen. Het was een huilbaby, ze braakte explosief, maar we werden niet geloofd. Pas toen ze twee en half was en maagbloedingen kreeg, is men haar gaan onderzoeken. Ondertussen waren ook haar longetjes aangetast, en kreeg ze niet allergische astma. Toen we aangaven dat haar puffers reacties uitlokten werden ook weer niet geloofd.... het is een beetje de rode draad hoor; toen mijn tweede geboren was,  lag haar beentje in een heel vreemde hoek. We hebben bijna drie maand moeten wachten tot er ingegrepen werd, veel te laat. Zo ook met haar geboorte, oeps... vergeten in de zuurstoftent te leggen. Na een week was ze nog altijd blauw. Of die keer toen ze haar gips moesten vervangen, en vergaten dat het gewicht inclusief gips was, ... sorry mevrouw we hebben haar even moeten reanimeren. Het is maar een greep hoor. Het heeft nooit gestopt, niet toen ik door mijn rug ging en de foto's verloren waren. Niet toen men veel te lang gewacht heeft om iets te doen... of in de ziekenhuizen, waar men foute diagnosen stelt, verkeerde medicatie geeft, ... mijn vertrouwen was al lang weg,... alleen op de wereld, alles moeten dragen.
Men had bijna een hartoperatie gedaan bij mijn partner terwijl die gelijktijdig een gesprongen apendix had. Zijn buikpijn was van de stress... Wat een scene heb ik daar moeten schoppen voor dat men foto's wou laten nemen...
Het  noodzakelijk transfer naar een andere afdeling binnen hetzelfde ziekenhuis die maar bleef duren, omdat de eerste arts eerst toestemming moest geven voor overdracht... een administratieve-sta-in-de-weg. En de medicatie die hij meekreeg vanuit het ziekenhuis mocht hij niet nemen op die andere afdeling omdat ze die zelf moesten bestellen... bij dezelfde ziekenhuisapotheek. Hij verdronk door gebrek aan waterafdrijvers. En iedereen maar zeggen dat ze het weten, maar het protocl, daar konden ze niet langs. En.....

En toen, na al die jaren, herstelde ik niet meer. Moe, door mijn benen zakken, mijn armen die te zwaar zijn. Na een eindeloze tocht van ongelovige dokters... kreeg ik dan toch een diagnose. E.D.S. en gul en liefdevol als  ik ben heb ik het doorgegeven aan mijn kinderen. No cure wel pijn.

Juist na de bevalling van mijn oudste dochter,  vroeg mijn toenmalige werkgever mij om 24 uur bereikbaar te zijn. Toen was er nog geen gsm, en de toenmalige eigenaar wou geen toelating geven om een telefoonlijn te trekken. Dus verhuizen.....
We besloten te bouwen.

Mijn eerste contact met de postbode was een aangetekende zending. We waren juist verhuisd.... Ik was mijn job kwijt. Volgens hen was mijn taak een provinciale dienst op te richten. Die functioneerde zo goed, dat ze definitief uit de startblokken was. Dus vonden ze dat de oprichting geslaagd was, en dat mijn taak teneinde was.
We hadden gebouwd, min of meer in hun opdracht, ik zat met een huilbaby, speciale medicatie, veel doktersbezoeken, een partner met barettsyndroom, en geldnood.
Het is gelukt te overleven, maar we hebben veel zwart zaad gezien.


Ik heb zo het gevoel dat ik gans mijn leven moest opboksen tegen falende geneeskunde, massa's geldzorgen, en het leven leefbaar te houden. Het is een moeizaam pad geweest, maar het is gelukt.
Er was altijd veel plezier, en dankbaarheid, ... een warm nest, daar komt het op aan.

tis maar een droom, toch?

Slapen, dat is iets waar ik heel goed in ben. Zodra mijn hoofd mijn kussen vleit word ik al meegetroond naar dromenland. Een fantastische wereld ontvouwt zich, in nooit geziene kleuren, en met een geurenpalet om u tegen te zeggen.

Ooit was het anders, dan belande ik in een droom, in een droom, in een.... zo'n eeuwigdurende nachtmerries en als ik al dacht dat ik eindelijk wakker was, dan bleek ik nog te slapen en belande in een nieuwe schrikbarende twilight zone. Ik schreeuwde me altijd suf, maar gaandeweg had ik de truck te pakken om het gevaar om te buigen naar leukere dingen. Wie weet heb ik daar mijn levensvreugde mee gered... het halfvolle glas.

En toch, in de meest zonnige zomer ooit (2015),  bevond ik mij in een bizar dromenavontuur.
In huis en tuin was het een vrolijk en gezellige boel. Vanuit de verte kwam sloom een zoemend geluid, dat langzaam aanzwol tot een oorverdovend lawaai.

Ik kijk uit het raam en zie hoe een vliegtuig zich door het dak boort. En alsof dat niet genoeg is, keert hij zich om en herhaalt zijn maneuver waardoor alles als een kaarthuisje in elkaar stort. 

Ik krabbel recht en ga op zoek naar mijn geliefde huisgenoten... slechts dood en vernieling is wat rest.

Ik ontwaak met een beklemmend gevoel. Maanden na datum duik ik nog in elkaar bij het horen van motorgeronk.... Het leek zo echt. Het lijkt een voortuur, voor de ondergraving van onze veiligheid. Het wegmaaien van de heilige huisjes.... 

leven, daar is moed voor nodig

Het ondeugende konijntje

Binnen de antroposofie circuleert er een wijsheid, die stelt dat het eerst gelezen boek, werkt als een leitmotiv in iemands leven.

Ik vermoed dat het feit dat men zich dat bepaald werk/boek herinnert,  wellicht een specifiek reden heeft.

Het boekje dat ik mij herinner als mijn eerste leesboekje, noemt 'het ondeugende konijntje'.
Het is een klein maar lijvig kunstwerk (ong. 250 blz.) dat ik van mijn geliefde bobonne gekregen had, toen ik 6 jaar was.
Ik heb er meteen in hanepoten mijn naam opgeschreven. Dit werd niet  in dank aanvaard, en dat snapte ik ook wel. Maar ik kon moeilijk uitleggen, dat het godengeschenk anders een weg zou vinden naar een pakjesgebeuren bij de jeugdbeweging of een verjaardag of zo.
Neen, ik wou het voor altijd bij me houden.

Ik heb het gelezen en herlezen en herlezen. Het draagt dan ook volop gebruikerssporen, en hier en daar wat verkreukelde indrukken, door de vochtigheid van mijn tranendal. Het raakte keer op keer.

Voor zover ik me herinner,  was het kleine konijntje, altijd op ontdekkingstocht. Het genoot van alles wat er op zijn pad kwam, en nieuwsgierig en leergierig als het was kwam het altijd terecht in een angstwekkende geïsoleerde situatie. Hij was een beetje alleen op de wereld, en werd vaak niet begrepen.

Is dat de tol die men moet betalen, als men verder gluurt dan de grenzen van zijn hol, als men wil ontdekken, en meegezogen worden in het mooie en boeiende wat er te beleven valt, als men lijkt met de ogen van de ziel, en contact zoekt vanuit het hart?

O n v o o r w a a r d e l i j k.... e e n  m e t  a l l e s