Het ene pad is toch beter geplaveid dan het andere. Als er een hemel en een hel bestaat dan lijkt het er soms op dat de hel = het aardse leven. Of misschien zijn het gewoon kansen. Misschien is het zoals in een game, dat je telkens meer moeilijkheden moet overwinnen om een hoger level te halen. In elk geval relativeert het leven je bestaan, en biedt voeding in overvloed om je creativiteit te verzadigen...
Als ik terugblik, dan is er vooral een leven in gipsen. Een kamp, een activiteit bij de scouts, een sportgebeuren... ik had altijd prijs. Zelfs in de meest absurde situaties, zoals daar waar men beveiligd is in een rotsklimpartij, slaag ik er in, uit de beveiliging te vallen.
Hoewel het volle crisisperiode was, slaagde ik er vrij snel in een job te vinden. Eerst eentje van bepaalde duur, en vervolgens een ander van onbepaalde duur. Ondertussen was ik zwanger en bevallen van het kind dat mij moeder maakte. Heerlijk was het te ervaren hoeveel liefde daar bij komt kijken. Hoe bijzonder is het om de wereld te herbeleven vanuit kinderogen. Het was een huilbaby, ze braakte explosief, maar we werden niet geloofd. Pas toen ze twee en half was en maagbloedingen kreeg, is men haar gaan onderzoeken. Ondertussen waren ook haar longetjes aangetast, en kreeg ze niet allergische astma. Toen we aangaven dat haar puffers reacties uitlokten werden ook weer niet geloofd.... het is een beetje de rode draad hoor; toen mijn tweede geboren was, lag haar beentje in een heel vreemde hoek. We hebben bijna drie maand moeten wachten tot er ingegrepen werd, veel te laat. Zo ook met haar geboorte, oeps... vergeten in de zuurstoftent te leggen. Na een week was ze nog altijd blauw. Of die keer toen ze haar gips moesten vervangen, en vergaten dat het gewicht inclusief gips was, ... sorry mevrouw we hebben haar even moeten reanimeren. Het is maar een greep hoor. Het heeft nooit gestopt, niet toen ik door mijn rug ging en de foto's verloren waren. Niet toen men veel te lang gewacht heeft om iets te doen... of in de ziekenhuizen, waar men foute diagnosen stelt, verkeerde medicatie geeft, ... mijn vertrouwen was al lang weg,... alleen op de wereld, alles moeten dragen.
Men had bijna een hartoperatie gedaan bij mijn partner terwijl die gelijktijdig een gesprongen apendix had. Zijn buikpijn was van de stress... Wat een scene heb ik daar moeten schoppen voor dat men foto's wou laten nemen...
Het noodzakelijk transfer naar een andere afdeling binnen hetzelfde ziekenhuis die maar bleef duren, omdat de eerste arts eerst toestemming moest geven voor overdracht... een administratieve-sta-in-de-weg. En de medicatie die hij meekreeg vanuit het ziekenhuis mocht hij niet nemen op die andere afdeling omdat ze die zelf moesten bestellen... bij dezelfde ziekenhuisapotheek. Hij verdronk door gebrek aan waterafdrijvers. En iedereen maar zeggen dat ze het weten, maar het protocl, daar konden ze niet langs. En.....
En toen, na al die jaren, herstelde ik niet meer. Moe, door mijn benen zakken, mijn armen die te zwaar zijn. Na een eindeloze tocht van ongelovige dokters... kreeg ik dan toch een diagnose. E.D.S. en gul en liefdevol als ik ben heb ik het doorgegeven aan mijn kinderen. No cure wel pijn.
Juist na de bevalling van mijn oudste dochter, vroeg mijn toenmalige werkgever mij om 24 uur bereikbaar te zijn. Toen was er nog geen gsm, en de toenmalige eigenaar wou geen toelating geven om een telefoonlijn te trekken. Dus verhuizen.....
We besloten te bouwen.
Mijn eerste contact met de postbode was een aangetekende zending. We waren juist verhuisd.... Ik was mijn job kwijt. Volgens hen was mijn taak een provinciale dienst op te richten. Die functioneerde zo goed, dat ze definitief uit de startblokken was. Dus vonden ze dat de oprichting geslaagd was, en dat mijn taak teneinde was.
We hadden gebouwd, min of meer in hun opdracht, ik zat met een huilbaby, speciale medicatie, veel doktersbezoeken, een partner met barettsyndroom, en geldnood.
Het is gelukt te overleven, maar we hebben veel zwart zaad gezien.
Ik heb zo het gevoel dat ik gans mijn leven moest opboksen tegen falende geneeskunde, massa's geldzorgen, en het leven leefbaar te houden. Het is een moeizaam pad geweest, maar het is gelukt.
Er was altijd veel plezier, en dankbaarheid, ... een warm nest, daar komt het op aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten