Binnen de antroposofie circuleert er een wijsheid, die stelt dat het eerst gelezen boek, werkt als een leitmotiv in iemands leven.
Ik vermoed dat het feit dat men zich dat bepaald werk/boek herinnert, wellicht een specifiek reden heeft.
Het boekje dat ik mij herinner als mijn eerste leesboekje, noemt 'het ondeugende konijntje'.
Het is een klein maar lijvig kunstwerk (ong. 250 blz.) dat ik van mijn geliefde bobonne gekregen had, toen ik 6 jaar was.
Ik heb er meteen in hanepoten mijn naam opgeschreven. Dit werd niet in dank aanvaard, en dat snapte ik ook wel. Maar ik kon moeilijk uitleggen, dat het godengeschenk anders een weg zou vinden naar een pakjesgebeuren bij de jeugdbeweging of een verjaardag of zo.
Neen, ik wou het voor altijd bij me houden.
Ik heb het gelezen en herlezen en herlezen. Het draagt dan ook volop gebruikerssporen, en hier en daar wat verkreukelde indrukken, door de vochtigheid van mijn tranendal. Het raakte keer op keer.
Voor zover ik me herinner, was het kleine konijntje, altijd op ontdekkingstocht. Het genoot van alles wat er op zijn pad kwam, en nieuwsgierig en leergierig als het was kwam het altijd terecht in een angstwekkende geïsoleerde situatie. Hij was een beetje alleen op de wereld, en werd vaak niet begrepen.
Is dat de tol die men moet betalen, als men verder gluurt dan de grenzen van zijn hol, als men wil ontdekken, en meegezogen worden in het mooie en boeiende wat er te beleven valt, als men lijkt met de ogen van de ziel, en contact zoekt vanuit het hart?
O n v o o r w a a r d e l i j k.... e e n m e t a l l e s
Geen opmerkingen:
Een reactie posten