Ooit was het anders, dan belande ik in een droom, in een droom, in een.... zo'n eeuwigdurende nachtmerries en als ik al dacht dat ik eindelijk wakker was, dan bleek ik nog te slapen en belande in een nieuwe schrikbarende twilight zone. Ik schreeuwde me altijd suf, maar gaandeweg had ik de truck te pakken om het gevaar om te buigen naar leukere dingen. Wie weet heb ik daar mijn levensvreugde mee gered... het halfvolle glas.
En toch, in de meest zonnige zomer ooit (2015), bevond ik mij in een bizar dromenavontuur.
In huis en tuin was het een vrolijk en gezellige boel. Vanuit de verte kwam sloom een zoemend geluid, dat langzaam aanzwol tot een oorverdovend lawaai.
In huis en tuin was het een vrolijk en gezellige boel. Vanuit de verte kwam sloom een zoemend geluid, dat langzaam aanzwol tot een oorverdovend lawaai.
Ik kijk uit het raam en zie hoe een vliegtuig zich door het dak boort. En alsof dat niet genoeg is, keert hij zich om en herhaalt zijn maneuver waardoor alles als een kaarthuisje in elkaar stort.
Ik krabbel recht en ga op zoek naar mijn geliefde huisgenoten... slechts dood en vernieling is wat rest.
Ik ontwaak met een beklemmend gevoel. Maanden na datum duik ik nog in elkaar bij het horen van motorgeronk.... Het leek zo echt. Het lijkt een voortuur, voor de ondergraving van onze veiligheid. Het wegmaaien van de heilige huisjes....
leven, daar is moed voor nodig
Geen opmerkingen:
Een reactie posten