Twijfel lijkt een bondgenoot. Start ik een blog of niet.
Welneen, raden mij een aantal van mijn innerlijke kabouters aan. Wie heeft daar nu iets aan.
Ja doen, zeggen weer anderen, het werkt helend.
Een jaar later komt er dan toch een titel, en nog weer een tijd later....
13 no-vember 15 heeft de kraan wijd open gezet.
13 is in tarot het teken van de dood, en 15 het teken van de duivel
Zijn we gedoemd?
En meteen word ik teruggecatapulteerd in de tijd.
Een vrij naïeve tiener, gelovend in de goedheid der mensen, zich onsterfelijk wanend, en het leven ... één groot avontuur.
Op een zotte avond, in een speelpleinkamp, hadden we het over dromen, wensen, muziek.
Ik deelde mee, dat ik zo graag kennis had gemaakt met de muziek van Yethro Tull. Ik had er al veel over gehoord, en wou het zelf smaken.
En op het einde van het verblijf, kwam een begeleider naar me toe, en nodigde me bij hem uit om naar die muziek te luisteren. Mijn geluk kon niet op.
Vol hoogoplopende verwachting klopte ik de afgesproken dag bij hem aan. Hij en zijn vriend waren aanwezig..... hij wees me naar de collectie Tull, en vroeg me er eentje uit te kiezen, om te beluisteren.
Ik knielde neer om de goddelijke collectie van dichtbij te beschouwen en voelde gelijk een sfeer van magie en stijgende spanning in me neer dalen. Wist ik veel, dat dit mijn intuïtie was die waarschuwde voor dreigend gevaar.
Makkelijke prooi, daar op mijn knieën.... mijn bril werd in beslag genomen terwijl men mij in een greep hield. Het ongeloof, de angst, de pijn, paralyseerden me volledig. Het verstikkend gevoel van as.
Gered, door een alarmsignaal dat de eigenaar van de flat in aantocht was, bespaarde me van een aanval van de tweede man....Alleen bleef alles wazig, en mistig in mijn hoofd.
Ik vroeg mijn bril terug, maar kreeg hem niet, en moest eerst nog mee op een uitje naar zijn lievelingscafé. Toen ik eindelijk vrij mocht, gaf hij aan dat ik hem niets kon maken, ik was immers met hem gezien op zijn café... en ik.... ik geloofde.
De periode nadien was een regelrechte ramp, gruwelijke nachtmerries, maandenlange darmbloedingen en ... alleen op de wereld.
Het ergste was het geschokt vertrouwen, waar ben je veilig? Waar kun je naartoe en waar niet?
Die geschoktheid groef zich langzaam maar zeker een weg doorheen mijn systeem. Ze vertaalde zich in angst. ANGST in al wat er was. In de blik van de ander, in een oogopslag, in het ritselen van blaadjes. In...
Ik hulde mij in stilzwijgen. Tot op een moment er iemand was die naast me kwam zitten, om samen te zwijgen. Geen vragen, geen voorwaarden, gewoon de stilte.
En dat heeft mij geholpen om een keuze te maken. Kies ik om dood te zijn in het leven, of kies ik om onvoorwaardelijk te leven.
Ik koos om te leven. Ik nam afscheid van angst. Wel ik ruilde angst voor het geloof in een lot. Ik omarmde mezelf, en vond troost in mij. Het maakte dat ik terug het goede kon zien in anderen, terug geloofde in iedereen, en dingen nam zoals ze waren. Door me open te stellen voor het goede, kon ik het ook ontvangen.
Dat zelfde gevoel herkende ik 'the day after 13 november 15'. Wat een gruwelijke onmenselijkheden vertoonde zich alweer aan de wereld. Maar meer nog dan de aanslagen in Parijs, waren het de reacties van de mensen die me troffen. Geparalyseerd door angst gaan ze juist haat zaaien.
Roepen ze op om de grenzen te sluiten, roepen ze op om geen hulpbehoevenden meer te helpen, roepen ze op om religies te verbannen, .....
Snappen ze niet dat ze hierdoor juist voedingsbodem zijn, die ervoor zorgen dat haat algemeen aanvaard wordt, dat discriminatie aanvaard wordt, dat afslachting mag gebeuren?
Angst is de grootste vijand die er is, het scheurt en verscheurt en maakt dat een minderheid foute mensen aangemoedigd worden in hun gedrag.
Bob Dylan blowde het reeds in de wind, evenzo Donavan die ons het tipje lichtte van de universele soldaat..... of the rede van Robert Kennedy, the mindless menace of Violence... we weten het wel, maar nu nog toepassen. Laat ons leren lief te hebben, respect te hebben, elkaar te ontmoeten en aan te vullen. Laat ons op te houden met wapens te creëren, laat ons helder en wakker blijven zodat we niet meespringen op de trein van apartheid, en vertwijfeling.
Imagine.... ja we kunnen het.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten