En samentrekkende bewegende spier rondom mij stuwde me omhoog.
Ingezogen in een nauwe tunnel, zoekend naar het licht...
grijpende handen, een knip, en dé schreeuw
Munch wist het wel
lekker ingeduffeld, me geborgen wetend in de armen van mijn mama lag ik klaar om de wereld te bewonderen.
Wolkjes rook, gaan hun eigen leven leiden, en spelen prikkeltje met mijn longen.
Het was de tijd, dat het bezoek nog mocht roken op de kraamafdeling.
Plots word ik begraven in as, piepfijne stofdeeltjes verstoppen mijn neus, mond, ogen, oren.
Het geschreeuw op de achtergrond, lijkt een heavy metal beat van allesoverstijgende angst.
Een plots lege asbak staat glunderend te verlokken naar vulling.
Ik stik in zwarte drap.
Langzaam vormt zich een mantra in mijn wezen. Ik wil leven, ik wil leven, ik wil leven....
Gedoopt met as, een teken aan de wand....
Ik wil leven
Geen opmerkingen:
Een reactie posten