Ik merk dat ik hoe langer hoe meer teksten aanmaak in mijn hoofd, om ze vervolgens daar te laten.
Is dat een volgende fase? Leven vanuit verstilling.
Grappig hoe mijn glas altijd halfvol was. Een vrolijk overlevingsmechanisme, waarbij mijn focus immer lag op wat nog kan, wat wel mogelijk is.
Het stiekem tussendoor verwisselen naar een kleiner glas, was part of the game.
Dat de wissel gepaard gaat met veel energie, merk ik nu pas.
Er is veel over mij gediscuteerd, maar op één punt was iedereen het met elkaar eens.
"ze is veel te gevoelig"
Hoogsensitief noemen ze dat nu, een label dat een mens optilt naar een cult-niveau.
Maar vroeger..... toen had men het over weerbaar maken. Mijn pa was trots op zijn spartaanse opvoeding, en was er van overtuigd dat ik er zeker de vruchten zou van plukken, in deze boze, zwarte wereld.
Niveaudreiging 4, code rood, schreeuwt het al een tijdje door het land. En al stuurt twitterend België letterlijk zijn kat, dan nog merk je hoe angst zich een weg baant, doorheen de van zichzelf vervreemde mens.
En toch als ik buiten kijk, naar een zich werend zonnetje, dat de vrieskou probeert wandelen te sturen, en langzaam maar zeker de aarde opwarmt, tot een verlokkelijk festijn, daalt een rust in mij.
De bonte specht heeft een nieuw vriendje gevonden, en samen smullen ze hun buikje rond, onderwijl dartel spelend. Even later troont een vinkje zijn mooie verendracht, en koestert de warmende zonnestralen.
De natuur trekt zich duidelijk nergens van aan, en gaat zijn gewone gangetje...
Ik wil zo graag leven.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten